حکایت ، همان حکایت همیشگی است . گفتنی ها را گفته اند . شما هم  لطف کرده نظرتان را بگویید .

تمام افکارتان را روی کاری که دارید انجام میدهید متمرکز کنید . پرتوهای خورشید تا متمرکز نشوند نمی سوزانند .

" گراهام بل "

 ------------------------------------------------------------

لحظه ای که به کمال رسیدم و منور شدم ، تمام هستی کامل و منور شد .

" بودا "

-------------------------------------------------------------

پیروزی آن نیست که هرگز زمین نخوری ،  آن است که بعد از هر زمین خوردنی برخیزی .

 " مهاتماندا گاندی  "

 --------------------------------------------------

کسی که دارای عزمی راسخ است  جهان را مطابق میل خود عوض میکند .

 " گوته "

-------------------------------------------------------------

لحظه ها را گذراندیم که به خوشبختی برسیم ، غافل از آنکه لحظه ها همان خوشبختی بودند .

 " دکتر علی شریعتی "

امروز صبح وقتی که بخش نظرات وبلاگم رو چک میکردم دیدم یکی از دوستان خوب وبلاگی و خواهری مجازی  یادداشتی برام گذاشته که خیلی نگران کننده بود . بلافاصله به وبلاگش مراجعه کردم و با نهایت ناباوری مطلب مربوط به درگذشت  پدر بزرگوارش رو خوندم .  برای دقایقی خشکم زد و نفسم در سینه ام حبس شد .حقیقتش تا بحال افتخار آشنایی نزدیک با مرحوم   " امیرسعید پ  " نداشتم ولی  بعد از مطالعه مطالب وبلاگ   (جوجه گرافیست ) و توضیح وی در مورد فوت پدر عزیزش خیلی ناراحت شدم و غم وغصه زیادی روی دلم نشست . دست خودم نبود ولی بی اختیار اشک گرمی از گوشه چشمام سرازیر شد . دور و برم رو نگاه کردم که کسی نباشه و این حالتم رو ندیده باشه . آخه برای مرد خوب نیست که ضعفش رو ببینن . ولی از طرفی با خودم  فکر کردم که این نقطه قوت یک انسانه که در نبود انسان شریفی و در همدردی با خانواده اش  غصه دار بشه و حتی اشکش هم سرازیر بشه .  سطر به سطر مطلب زهره خانم رو با دقت خوندم و مرتب بر اندوهم  افزوده شد . لحظه ای برای درگذشت آن مرحوم بزرگوار  ناراحت میشدم ، لحظه ای وضعیت ناراحتی و دلتنگی خانواده اش رو تصور میکردم .  لحظه ای  به وظیفه ای که دوستان برای اظهار همدردی  با خانواده آن مرحوم دارند فکر میکردم .  لختی به مصیبتی که پارسال برای   دایی جان زهره پیش اومد و به رحمت خدا رفت . آخه من دایی کاظمش رو خوب میشناختم  ، چون یکی از همکاران بسیار خوب و با صداقتمون بود . و بعد از فوت ناگوارش چند تا مطلب هم در موردش نوشتم .

خلاصه اینکه یکی از دوستان خوب وبلاگی ( زهره ، جوجه گرافیست بزرگ )  در موقعیت روحی نامناسبی قرار داره که خیلی خوبه بهش سر بزنیم و باهاش اظهار همدردی کنیم .    (چون سعدی علیه رحمه میگه که : بنی آدم اعضای یگدیگرند    / که در آفرینش ز یک گوهرند / چو عضوی به درد آورد روزگار / دگر عضو ها را نماند قرار  / تو کز محنت دیگران بی غمی / نشاید که نامت نهند آدمی  ) به همین سبب ضمن عرض تسلیت از جانب خودم به این خواهر گرامی و خانواده ارجمندش  از کلیه دوستان  و بازدید کنندگان این وبلاگ خواهش میکنم که بر این بنده حقیر منت گذارده و ضمن مراجعه به وبلاگ   (jeghjegheh.blogfa.com  )  با زهره گرامی اظهار همدردی کنند . پیشاپیش از لطف و محبت همه شما سپاسگزارم .

حق نگهدارتان .

آورده اند که  اسمیرک میرزا  در باب سفری از سفرهای خاطره انگیز خویش چنین روایت نموده است که : خدمت  آقا و بانویی که شما باشید عرض شود که در احدی از سفرها که به اتفاق هزار مرد جنگی و بنگی  در سرزمین های جنوبی قاره کهن امیریکیا  داشتیم  ، آن گاهی که از کوچه های باریک  کوی  کفار برای رسیدن به مسجد مسلمین آن دیارجهت اقامه نماز پیشین یا پسین ، عشا  یا شامگاهی  گذر داشتیم  مادری که کودکی شش ماهه در آغوش داشت  با زحمت بسیار خود را به اینجانب رسانید و با کلام  شیرین و محلی خود به ما فرمود   :  ما  مردم این بلاد شما را  دوست بداریم . ما که از این سخن به وجد آمده بودیم مر او را  پرسیدیم : مگر شما ما را میشناسید ؟ ما  از مردم  سرزمینهای دوری هستیم با زبان و فرهنگی دیگر . چگونه است که نسبت به ما شناخت داشته اید ؟  ما که هر جا قدم نهیم سایه مان را با تیر کمان زنند .  عجوز نوزاد در آغوش  ،  پاسخ داد که خیر ،  مگر خاطر مبارک نباشد که افزون از هزاران سکه زر  هر ماهه جهت اصلاح امور کشورداری و رفع فقر و فاقه به  دولت بلاد  ما  حواله داشته اید  ؟  یا جهت سامان  و اسکان بی خانمانهای بلاد ما افزون از  هفتصد هزار  باب منزل بنای مرصوص بنا داشته اید ؟ خلاصه انکه  لابد از بزرگ منشی  یا  شکسته نفسی  یا حفظ  آبروی  ما و دولت فقیر و فلاکت زده ماست که سخنی از امدادها بر زبان نمی آورید . ما  که خود نمی دانستیم آن کمکهای  ناچیز  که از  سفره مردمان خود  بدانجا برده ایم اینقدر  هواخواه داشته است  بر خود بالیدیم و با بادی بر غبغب  فرمودیم . آری  ما  ذاتا" مردمانی فقیرنواز و دیگرنوازیم  و یقین بدانید تا هر گاه که شما دوستان ، نیاز داشته باشید از پول و درآمد خدا داده مان  حواله خواهیم نمود  . تا کور شود هر آنکه نتواند دید .

سپس مادر فرنگی مذهب ،  با کلام شیرین خود که ما را شیفته  کرده بود فرمود  : شما در اینجا به  اسمیرک طایی  شهرت گرفته اید  ،از  آن جهت که وجود مبارکتان را  همچون حاتم طایی ، دستی بخشنده باشد .  و برای اثبات اینکه همه مردمان آن دیار ما را میشناسند رو به نوزاد خود کرده و گفت : مادر این مردک  که باشد ؟ نوزاد که برق مخصوصی در چشمانش  حادث شده بود با زبانی که ما هم فهمیدیم  گفت :  این که عمو اسمیرک  است . و برای بار دوم نیز با صدایی رسا ما را خطاب کرد که : عمو ، عمو ، عمو اسمیرک  . و در آن هنگام  مردمان همصدا ندا دادند که :

اسمیرک را چو باشد  برگ و سرای سلطان

ما را چه غم ز مسکن ، ما را چه غم ز تنبان

هم نان و گوشت و سبزی ، هم قرمه و تربچه

هر روز عرضه دارد ، حتی سیگار و قلیان

نازیم این مرامت ، به به از این کلامت

صد مرحبا به اسمیرک ، ای آفرین به ایران

ایثار را نگه کن  ، اندیشه در کله کن

از خود بریده  ، بخشند ، ای آفرین به یاران

از مرغ و دوغ  و دوشاب ،  هم خربزه گرگاب

از نفت و آب و آداب ، هر توشه ای فراوان

کفش و لباس و پسته ، هم میوه های شسته

گردو ،  هلو و کشمش ، هر خوردنی اینسان

احسنت بر تو اسمیرک  ،  احسنت برتو اسمیرک

این رسم دوست داریست ، هم احترام دوستان

آری  چنین شد که که اسمیرک میرزا هر روز  بر عمل نیک خود ترغیب شده و مردمان و یاران دیگری را از سایر بلاد به دوستی گرفت .

 به مناسبت  بهار و عید فرخنده نوروز  هدیه دیگری از خودم با تخلص  " احقر " تقدیم میکنم .

ای آه  از  آن طراوت  ،  کز  چهره ات عیان شد

از شوق ماه رویت  ، خندان لب زمان شد

چون آمدی ، چمنزار ، فرش زمردین یافت

 از چشم مست نرگس ،  بستان ،  رخش جوان شد

در دل طرب فکندی ، بر دیده برق حیرت

از سر خیال و اندوه ، از دل ، برون خزان شد

 هر کس تو را ببیند ، ناگه  ، زبان بگیرد

در وصف تو همین بس ، الکن ز تو زبان شد

از دیدن جمالت  ، روی زمانه بشکفت

 شادی زنان هلا زد ، چون چیره بر فغان شد

در فصل نو گل سرخ ، داوودی و بنفشه

بر فصل کهنه از  نو ، گویی که ارمغان شد

با عشق روی لاله ،  وز بوی عطر نرگس

احقر غزلسرا گشت ، بلبل قصیده خوان شد

عید فرخنده نوروز را پیشاپیش  به  شما  دوستان  گرامی  شادباش  میگویم .

 دیشب داشتم توی نمایشگاهی قدم میزدم  که یه مرتبه دیدم یه آقایی پوستر و تقویم مربوط به یه کاندیدای مجلس  رو به طرفم دراز کرد .  تقویمش  رو گرفتم و به راهم ادامه دادم . چند قدم اون طرف تر آقای جوانی دوباره عکس و تقویم و بروشور تبلیغاتی همون آقای کاندیدا  را میخواست بهم بده که بش  گفتم  دارم  . بلافاصله دستش  رو برد توی جیبش  و عکس  یه  کاندیدای  دیگه  رو  به طرفم  دراز کرد . یه  لحظه  شوکه شدم . بهش  گفتم  تو طرفدار کدوم یکی هستی ؟ داری  برای  دوتاشون تبلیغ میکنی ؟   خندید و جوابم داد  : برادر  زندگی  خرج داره  و ما هم زن وبچه داریم .باید خرجشونو یه جوری در بیاریم . گفتم یعنی از هر دوتاشون برای تبلیغ  پول جداگانه گرفتی  ؟  جواب  داد :  هی   یه  چیزی تو همین  مایه ها .

بعد از اون کلی خدا رو شکر کردم که هیچ بنده ای  رو بی روزی نمیذاره .

چون قرار بر آن بودی تا بیش از هزار طرح نوسازی و عمرانی را که بلدیه مامور ساخت آن بودی   به دست اسمیرک پر توان افتتاح گردد  ،  والی ولایت  جنوب  ، شیخ الشیوخ را بدانها دعوت  نمود . شیخ نیز که بدون اجازه رئیس  تشریفاتش قدمی ننهادی پس از مشورت با وی  گفتی : به دلیل ذیق  وقت  ما تنها از همین فاصله و با اراده قلبی مان  همه طرحهای عمرانی  را افتتاح کرده  و تبرک دهیم   و  برای رتق و فتق  امور به پایتخت  بازگردیم  لیکن پیش از بازگشت ، در سخن را  نیز با شما مردم همیشه بیدار  ( مقصود همان  پاسبانان ، شب زنده داران  و داروغگان )  خواهیم سفت .در همین حین صدای تکبیر و سلام و درود بر شیخ بلند شده و با اشارت دستی از همراهان ، جمعیت ساکت و به سخن وی گوش سپردی . شیخ فرمود : اکنون که به میمنت همت و تلاش ملتی دلیر ،  ما توانسته ایم  قله های بلند افتخار را فتح نماییم  ، دشمنان و اجنبی تباران  را چشم دیدن  نیست  .  مهر و ماه بر حال شما غبطه خوردی  از این مهری که ما به شما ارزانی داشتیم .مهر  ما روزافرون است ومهرپروری در ذات ماست .   در یک کلام بگوییم که ما توانسته ایم ، می توانیم و خواهیم توانست  .بعد از آن نیز شور و ولوله خلق بر پاخاست  و یکصدا گفتی :

ما همه آواره تو اسمیرک جان

واله و بیچاره تو اسمیرک جان

پس از آن  اسمیرک میرزا  این سخن را  نیک افتاد و  غلامان را فرمود تا  خلق الله را به سکه های زری که از تجار به رسم خراج  اخذ شده بود  خوشنود گردانند . از طرفی والی عباس آباد  نیز سیاهه ای از اسامی خادمین و غلامان و چاکران تدارک دیدی  تا بعد از عزیمت اسمیرک میرزا به مرکز  ، ایشان  را نیز از هدایا و سکه های سیم و زر بهره مند گردانند . درچندین طریق و گذرگاه نیز ، وقتی که  بزرگ مهرورزان  شیخ الشیوخ  با  سربازانی دون پایه  چشم در چشم شدی و رودررو   و ایشان بوسه بر دست و پای اسمیرک میرزا زدی ، در دم غلامان و چاکران را فرمود که  به آن سربازان درجات امیری اعطا کنند  و بلادرنگ  درجات امیری را با دست خویش بر شانه ایشان متبرک نمود .  چون مردمان را این وقایع دیدی و شنیدی  ، در بوسه زنی دست و پای و اعضای  شیخ الشیوخ سبقت گرفتی و هر یک به نوایی رسیدی .

در یکی از مجالس که اسمیرک میرزا شیخ الشیوخ  ، مشغول وعظ  و ارشاد خلق بودی ،  پیرزنی  عجوز  پیش آمدی و در حالی که  نوزادی بر دست داشتی  شیخ را فرمودی  ،  یا شیخ  این طفل  شیرخواره    نوه دختری ام بوده و در حال  ،  وی را حالی نزار است. از کرمت منتی گذاشته و وی را شفای عاجل ده . شیخ نیز که بر نفس و  دم خویش ایمان داشتی  کودک را پیش خواندی و  از بزاق دهان  متبرکش  قطراتی در دهان طفل چکاندی . چکاندن بزاق دهان شیخ همان و هلاکت طفل بیگناه همان . بعد ها طبیب الاطبا طبیب حاذق خطه جنوب و حومه ،  علت هلاکت را  مسمومیت تریاق  تشخیص دادی و گفتی شیره تریاق  بوده نه  بزاق   .

کلام کوتاه آنکه  ،  پس از یک روز گشت و سیاحت و رتق و فتق امور  ، اسمیرک میرزا به مرکز عزیمت نمودی و همه کارها به سامان شد .

تا مجالی و حکایتی دیگر باقی بقایتان .

آورده اند که اسمیرک میرزا را عزم بر آن شد تا بر بندگان و رعایا منت گذارده و از بلاد عباس آباد  زیارتی کند  . چاکران و خادمان جان نثار  ، از مدتها پیش  در گذرها علم وکتل آویخته و با نقوش و  نوشته جات غلوگونه  قدومش را خوشامد گفتند .هر یک از والیان و دست اندر کاران  ولایتی  و حکومتی سعی در ربودن گوی سبقت در مجیزگویی از دیگری داشت .یکی گفتی : شیخنا بزرگ مهرورزان اسمیرک میرزا   ،  خداوند علم  است و ادب و کل عالم را چونان وی نباشد .  دیگری گفتی : آنگاه که  سپهر دامان گشود شیخ الشیوخ  را بهر حاکم نمودن عدالت و مهر ،  به زمینیان  تحفه داد . آن دیگر گفتی : عدل و انصاف و داد  را ، خداوندی به از وی نباشد .  خلاصه از مجیزیات هر کسی سخنی راندی و زیاده گفتی .  از طرفی  ،  خادمان وچاکران را که بیم جان شیخ الشیوخ اسمیرک میرزا میرفت  ، عزم کردی تا امرا و والیان ولایت و شارستان را فرموده ، کل گزمه ها و پاسبانان و جیره خوران راماهها پیشتر ،  از نقاط دور و نزدیک فراخوانده و به بلاد مذکور گسیل دارند تا  ولایت را از ظن توطئه تهی گردانند و  راهزن ، شورش مرد یا زنی  یا  ستمدیده ای  قصد جان شیخ یا حتی خیال آنرا نکند . گزمه ها و پاسبانان نیز که بر حسب سابقه آگاه  بودندی که  در این سفر چه منافع و سودهایی خسبیده  ، با  حرص و ولع  وصف ناپذیری  مشتاق اعزام  و انجام وظیفه بودندی . ابتدا  گزمه ها در محل ها و گذرهایی که گمان میرفت  گذر شیخ  باشد شبانه روز فانوس روشن کرده ، در معابر کمین کردی و  اقسام بیرق آویختندی .  بلدیه را فرمودی تا  راهها و قطاع را  پاکیزه و جاروب کشیده و  خالی از کثافات کنند . هر یک از مریدان در وصف کرامات شیخ سخنها رانده و مقالات نوشتی  به حدی که در ولایت عباس آباد از شرق تا غرب  قحطی کاغذ و جوهر فتادی  . به فرمان والی و امیر لشکر ولایت ، کل  راهها  را  پاسبان و مامور گماشته تا توطئه ها خنثی گردد .  در معابر و بازار و حجره ها و اماکن عام  برخی با لباس مبدل فال گوش ایستاده و مکالمات مردمان را بشنیدی  تا مگر جانیان  و اجنبی تباران  را فرصت خیانت نباشد .خلاصه انکه همه کلاسهای درس و بحث مکتبخانه ها و حوزه های علمی و دینی به پاس قدوم پر خیر و برکتش تعطیل و همگان را به پیشباز گسیل داشتندی . کلیه حقوق بگیران حکومتی و ولایتی و مزدوران  در این امر اجیر شده تا  جمعیتی عظیم گرد آید . از سحرگاهان عده ای مامور بر  دروازه شارستان به انتظار نشسته و تیزچشمان و ریز بینان  همچو عقاب  راه ورود به شارستان را پی زدندی  و با شنیدن صدا  یا  آوایی  به گمان اینکه قافله شیخ  آید  هلهله  کردندی .  پس از چندی  بالاخره انتظار به پایان رسیده و شیخ الشیوخ  اسمیرک میرزا  و جمعیت کثیر  در  رکاب  ،  با  شور  و ولوله و هیاهو  وارد شهر شدی  اما پیش از ورود به هر شارع و گذری ، چهار سگ با نژاد رومی   با شامه های  تیز هر گونه شیئ مشکوکی را کشف نمودی . روایات بسیار بود  و برخی گفتی خراج  شش ماه بلاد جنوب را در ازای بیع آنها پرداخته بودندی  .  جمعیت گرد امده از اقصی نقاط ولایت و حکومت شیخ ،  به تصوری که شاید زیارت شیخ دردی درمان کند هر یک تعجیل کردی و با  بی تابی مشتاق زیارت بودی . جمع کثیری از مالباختگان و غارت شدگان و فقرا  هر یک با عریضه ای در دست در مسیر شیخ در کمین بودی و با تلاش دوچندان مترصد ملاقات  رودررو  بودی . شیخ نیز  در میان سیل مزدوران و اجیر شدگان مسلح به انواع شمشیرهای ابدیده ،  سوار بر مرکبی  برای جمعیت دست تکان دادی . گاه نیز از میان دیوار جمعیت صورت شیخ را دیدی که تبسم فرموده و ابراز احساسات کردی . افزون از دویست نفر مامور دریافت عریضه های آحاد مالباختگان و غارت شدگان و فقرا بودی . در این اثنا جمعیتی نیز که از قبل توجیه شده بودی  یکصدا و هماهنگ در وصف شیخ شعارها گفتی و فریاد  " صل علی محمد   اسمیرک الدین  خوشامد   "  سر دادی  .

ادامه دارد .........